मराठी गझल - कबिराचे दोहे सुचले

मराठी गझल - कबिराचे दोहे सुचले 

 

फुललेल्या नात्यावर जेव्हा ऊन पसरले
केवळ काही आठवणींचे वसंत उरले

शब्दाने तर बोलत नव्हते कुणीच काही
मौनामध्ये त्यांच्या पुढचे वास्तव दिसले

कुणी टाकला खडा स्मृतींच्या डोहामध्ये
मन पटलावर हलके हलके तरंग उठले

आभाळाला साद घातली कोडे सुटले
थेंबांचे मग मोती झाले क्षण गहिवरले

हवी कशाला इथे कुणाची मिरासदारी
कसेल त्याची जमीन या धर्तीवर म्हणले

सहजासहजी असे कधीही घडले नाही
दुःखाच्या जागेवर कोणी सुख पांघरले

जर हे झाले असते तर ते झाले असते
जर तर करता करता सारे जीवन सरले

भान नसावे.. उन्मन व्हावे.. या देहाने
आणि शेवटी जर कबिराचे दोहे सुचले

चंदना सोमाणी ©®