चार ओळी - १७

 सांजवेळी माझी 

पापणी का ओलावली 

राधेला कसली झाली बाधा 

आज मज उमगली 

चंदना सोमाणी ©®

मराठी गझल - शेवटी गर्दीच ही

गझल - शेवटी गर्दीच ही 

 हे असे झाले कसे

का पुढे गेले ससे

भेटले होते मला 

फार आधी कवडसे 

दे... मला तू आग दे

अन् भरीला कोळसे

प्रेम हे माझे तुझे

ठेव तू आहे तसे

पाहिले डोळ्यात मी

हासणारे आरसे

चार भिंतींना पुन्हा 

नाव सुचले छानसे 

शेवटी गर्दीच ही

कोणती ही माणसे 

चंदना सोमाणी ©®

चार ओळी - १६

 प्रेम करतानाही माणसं 

ते करतात राखून अंतर 

जर दुरावलीच मनं तर

मध्ये भिंत बांधतात नंतर 

चंदना सोमाणी ©®

चार ओळी - १५

 पानगळ ही निराशेची 

जी शिशिरात गेली होऊन 

आशा उद्याच्या बहरण्याची 

वसंत येईल फुलून 

चंदना सोमाणी ©®

चंदोळी - ८

 भूतकाळाच्या अंधारातून 

भविष्यातील 

उजेडाचं सामर्थ्य 

दाखवणारा 

माझा वर्तमान आहेस 

तू...😊

चंदना सोमाणी ©®

चार ओळी - १४

 तुळशीकडे पाहिलं 

मंजिरी होती फुललेली 

सुखी संसाराची साक्ष जणू 

अंगणी माझ्या बहरलेली 

चंदना सोमाणी ©®

चंदोळी - ७

 श्रावण सरींचं 

सोड रे...

पण मन,

पाऊस होऊन 

उतरशील 

या डोळ्यात 

तू...🙂

चंदना सोमाणी ©®

चंदोळी - ६

 काठापर्यंत जाऊन परतलेल्या 

तिला,

पुन्हा एकदा सामावून घेतले 

त्याने,

त्याच्या निळ्याशार बाहुपाशात..

तीही निःसंकोचपणे एकरूप झाली,

या अथांगतेचं रूप 

म्हणजेच 

तर 

तू...🙂

चंदना सोमाणी ©®

चार ओळी - १३

 ओंजळ भरून घेतला तरी 

ओघळून जातोच हा पाऊस 

ओघळेल का कधी असाच 

मनातील किल्मिषांचा पाऊस 

चंदना सोमाणी ©®

मराठी गझल - सांजवेळी ही उदासी

गझल - सांजवेळी ही उदासी 

काजळी पेरीत येते सांजवेळी ही उदासी 

का मला शोधीत येते सांजवेळी ही उदासी 

याद येते त्या क्षणांची ज्या क्षणांवर प्रेम केले 

तेच क्षण उधळीत येते सांजवेळी ही उदासी 

का मला दिसलेच नाही ते झिरपणेही ढगांचे

आसवे भिजवीत येते सांजवेळी ही उदासी 

भासला होता तुझा तो स्पर्श तेव्हाचा मिडासी 

अन् तुला गुंफीत येते सांजवेळी ही उदासी 

साहिला आजन्म सारा मी दुरावा आपल्यांचा

दाह गोंजारीत येते सांजवेळी ही उदासी 

चंद्रही झाकोळला अन् चांदण्याही लुप्त झाल्या 

पौर्णिमा कोरीत येते सांजवेळी ही उदासी 

ठेवले उश्वास काही मी उशाशी सांजवेळी 

त्याच चाकोरीत येते सांजवेळी ही उदासी 

चंदना सोमाणी ©®